Dag 36 t/m 43 Miami Platja

ZO eindelijk weer een verslagje, de reden dat het wat lang geduurd heeft heeft de te maken met ons kleine prinsesje Chai, ze had op de camping kunstmestkorrels gegeten en daar was ze behoorlijk ziek van diarree en overgeven en dat vooral 's nachts.

Woensdag naar de dierenarts gegaan om te zien of er wat aan gedaan kon worden, gelukkig bestaat er een Google vertaal app zodat we konden communiceren met de arts, na onderzoek heeft ze twee injecties gehad, 1 als pijnstiller en 1 om haar darmen tot rust te brengen, ook probiotica kuur voor 5 dagen om de darm flora te herstellen.

Gelukkig, de behandeling werkte en is nu weer als vanouds, pak van ons hart, ook dat we weer rustig kunnen slapen.

En wat hebben we nog meer gedaan, genoten van het heerlijke weer hier, strandwandelingen gemaakt, ritje door de omgeving  naar Pratdip en uiteraard voor Chai zorgen en zo vliegen toch de dagen om, zondag gaan we helaas camping Miramar voor dit jaar verlaten, maar hebben we wel besloten om hier volgend jaar weer naar toe te gaan, hopelijk.

Emrita Santa Marina

We vonden ook de Santa Marina Fountain, vrij druk om zijn zoetwater en helende eigenschappen, en een recreatiegebied.

De hermitage van Santa Marina is het onderwerp van toewijding aan zowel de inwoners van het dorp als voor de rest van de plaatsen in de regio. Zozeer zelfs dat sinds het begin van de 17e eeuw pelgrimstochten en bijeenkomsten door de jachthaven van de Saint Marina zijn georganiseerd. Het was een overtuiging dat de meisjes die naar de pelgrimstocht gingen die in juli wordt gedaan, belofte vonden.

Het was gebruikelijk om er een schrille glazen pieptoon in te kopen en de dans van de marser te doen, waarin, als alternatief, de jongen en het meisje de danser kozen. Die van Capanes maakten de pelgrimstocht op 13 september en bleven slapen met veel plezier en dans.

De 1335 bestonden al het vertrek van Santa Marina en daarom was er zeker al wat hermitage in dit gebied. Het was ongeveer 1500 dat de familie van de Masen Sabaté een deel van het land gaf dat momenteel deel uitmaakt van het erfgoed van de kluizenaar en de overdracht van het waterrecht maakte. Toen begon de bouw van de huidige kluizenaar en het kluizenaarshuis.

Tijdens de strandwandeling troffen we, naar wij dachten plastic troep aan, dat bleken echter Bezaantjes te zijn die in grote scholen ronddrijven maar door stormen naar de kust geblazen worden en daar aanspoelen.

Het bezaantje

(Velella velella) is een hydroïdpoliep uit de familie Porpitidae. De soort werd in 1758 vermeld door Linnaeus in de tiende editie van Systema naturae.

Deze ronde, maximaal 10 cm brede staatkwal (geen kwal, maar een kolonie van poliepen) drijft aan het oppervlak op open zee. Op de bovenkant van het drijflichaam bevindt zich een verticaal, met gas gevuld, driehoekig zeiltje, zodat hij zich door de wind kan laten voortbewegen. Na stormen ziet men vaak hele linten van deze dieren op stranden liggen.

Het bezaantje voedt zich met plankton. De netelcellen kunnen de menselijke huid niet penetreren, maar het gif is wel irriterend als het in bijvoorbeeld een oog terechtkomt. De tentakels zijn 2 tot 3 cm lang. Door harde wind kunnen zij soms massaal aanspoelen. Het "zeil" kan twee kanten op staan, de twee vormen worden door de wind verschillende kanten op gedreven, bij aanspoelen is er vaak maar een vorm aanwezig.

De soort komt algemeen voor op de Atlantische, Stille en Indische Oceaan en de Middellandse zee, maar is zeldzaam in de Noordzee.

Gisteren een dagje naar Salou, even langs de boulevard gelopen, lekker geluncht en daarna snel weer weg wat een toeristische toestand daar, dat moet in het hoogseizoen helemaal verschrikkelijk zijn.

Zondag gaan we naar camping de Tautavel in Frankrijk dus langzaam richting huis en het idee is om nog een weekje in Luxemburg te blijven, maar niets is zeker en zelfs dat niet.